SUD

Opšta odrednica suda kao pojma i sadržaja u savremenom društvu govori da je sud institucija društva koja ima dvostruku ulogu; da svojim odlukama pruža zaštitu osnovnim pravima i zakonitim interesima gradjana, ustanova i organizacija i da kao organ političke vlasti štiti odgovarajući poredak u svakom sistemu pa i državi.

Ukoliko je politička vlast u jednom sistemu više demokratična i ukoliko u toj vlasti preovladava politička volja, utoliko je sud više organ društva a prava suda su opštedruštvena i približno univerzalna.

Kad posmatramo sudove kojih u BiH (u Republici Srpskoj, Federaciji BiH i kao zajednički organi) ima svih nivoa i u zavidnom broju prvi zaključak se nameće da sve rade, ali da ne rade u skladu sa opšteteorijskim postavkama.

Na početku dvadesetprvog veka imamo odluke sudova zasnovane na famoznim „opštim okolnostima“, imamo slučajeve ( a bogami i pojave) nelegitimnog preglasavanja, pa instituciju „stranca“ čiji su glasovi preovladjujući, a što je još gore i neupitni.

Kao ključni dodatak sudskoj, ali i ljudskoj, gluposti došli smo do sudanije i notama, i to ne bilo kojim nego notama nastalim u drugoj polovini devetnaestog veka. Ipak nije suvišno da se napomene da su inkriminisane note iz himne Republike Srpske, tako da je čitava priča o sudstvu i sudovima dovedena do logičkog apsurda.

U neka davna vremena Car Dušan (poznat i kao silni) napisa: „......sudovi da sude po zakonu a ne u strahu od carstva mi............“.

U ovom vremenu ovu njegovu misao bi verovatno neki od visokih, niskih, lakših, težih i drugih predstavnika stavio van snage. A Sarajevo bi verovatno požurilo da štiti vitalni nacionalni interes Bošnjaka. Ako je i od visokih ali i od onih drugih zaista je mnogo, možda i previše.